Garbage Catcher

To gra o poważnym problemie.

Środowisko? Nie. Marketing.

Czy wiesz, że w grach hyper casual kwota wydana na stworzenie gry jest setki razy mniejsza niż opłata za to, abyś zobaczył tę grę na szczycie listy? Czyli wydajesz setki razy więcej, niż jest warta?

Nie marnuj czasu i przeczytaj poniższy tekst. Jeśli nie masz czasu, przewiń w dół do słowa WNIOSEK.

W szczęśliwych czasach przed free2play praktykowano model try and buy. Gracz mógł otrzymać wersję demonstracyjną gry za darmo i jeśli mu się spodobała, kupić pełną wersję. Dostępna była cała funkcjonalność, balans gry został dostosowany tak bardzo, jak to możliwe, zaoferowano dostosowanie poziomu trudności dla graczy o różnym poziomie umiejętności.

Potem nadeszła free2play. Równowaga została naruszona w taki sposób, że przejście gry w pewnym momencie stało się niemożliwe bez zakupu przedmiotów premium. Stopniowo doszło to do szaleństwa - zestrzelenie czterech statków trzema bombami. Tak właśnie gry stały się darowiznami.

Ale gra free2play potrzebuje dobrej retencji. Tj. gra musi być bardzo wysokiej jakości, oferować graczowi coś, za co będzie skłonny zapłacić. W przeciwnym razie, gdy gra stanie się zbyt trudna, zostanie po prostu usunięta.

I tak powstała monetyzacja reklam. Na początku sesje gry były dość długie, reklamy nie pojawiały się często lub były dobrowolne. Koszt przyciągnięcia graczy do takich gier był niezwykle niski. Ale stopniowo koszt przyciągania rósł, a retencja nie. Aby odzyskać koszt przyciągnięcia graczy, potrzeba było więcej reklam. Więc czas oglądania reklam stał się dłuższy niż czas trwania sesji gry.

Jeśli to nie jest problem, to gdzie jest problem? Gra stała się opakowaniem dla reklam. Raczej cienkim opakowaniem dla grubych reklam.

Reklama powinna być istotna. Nieracjonalne jest reklamowanie lokalnego salonu samochodowego premium w grze 3+. Najbardziej istotna reklama w grach jest w grach. W ten sposób gry hyper casual (reklamowe) przekształciły się w reklamę gier hyper casual.

Średnio koszt stworzenia takiej gry nie przekraczał początkowo 10 tys. dolarów, potem 5, potem 3... Jednocześnie budżet marketingowy nie jest ograniczony. Dopóki dochód z gry (reklama) jest większy niż koszt (za reklamę) - reklama jest kupowana.

Aby budżet reklamowy był niższy, gra musi oferować coś wyjątkowego. Bez inwestowania pieniędzy w rozwój jest to niemożliwe. W związku z tym podstawą gry staje się mem. Na przykład kobieta, którą tak mocno uderzono w twarz, że się posikała. W grze może tego nie pokazano, ale w filmie - tak. I dopóki gracz spodziewa się zobaczyć tę scenę (lub nie znudzi go), to zagra w najbardziej żałośnie uformowanego przez tydzień biegacza. I obejrzy reklamy.

Odrębnym zjawiskiem jest nadmuchiwanie bańki. Widziałeś gry na szczycie, w które nie grało się nawet minuty? Wszystko w nich jest obrzydliwe, nic nie oferują graczowi. Myślisz, że coś z tobą nie tak? Nie. Nic nie jest nie tak. Te gry są naprawdę nic nie warte. Nie mogą się same opłacić. Ale pomimo ich nieopłacalności, inwestuje się w nie reklamę akurat na tyle, by wynieść grę na szczyt. Tak powstają studia z „topowymi projektami”. Sposobem na zarabianie na nich jest sprzedaż studia.

WNIOSEK:

- Jeśli traktujesz swoją głowę na tyle dobrze, że nie spuszczasz jej w toalecie.

- Jeśli szanujesz siebie tak bardzo, że nie jesz tego, co inni wrzucają do muszli klozetowej

Pamiętaj - to, co jest darmowe, jest tym, co nic nie kosztuje.

Możesz znaleźć dobre gry i nie dostać treści, o które nie prosiłeś. Szukaj gier spoza topu, spójrz na gry premium, spójrz na gry komputerowe.

Świat jest pięknym miejscem. Był taki przed marketingowcami, istnieje teraz obok nich i będzie taki po nich.

Kochaj siebie, szanuj swój czas i swoje zdrowie. Spokój przyjaciele).