Face2Faces

Przez długi czas współpraca wystarczała.

Współpraca oznaczała pracę w tej samej przestrzeni.

Udostępnianie informacji.

Szybką wymianę informacji.

Koordynację.

Redukcję liczby e-maili.

Wtedy problemem nie była struktura.

Zespoły były mniejsze.

Projekty były prostsze.

Kwestia długich terminów realizacji nie była tak istotna.

Narzędzia do współpracy zastąpiły nieformalne praktyki:

rozmowy telefoniczne,

SMS-y,

rozmowy na korytarzach,

wewnętrzne e-maile i DW.

Sformalizowały to, co nieformalne.

I to właśnie postrzegano jako współpracę.

Ale praca uległa głębokiej zmianie.

Współczesna praca stała się wielozadaniowa,

wielodyscyplinarna i obejmuje wiele obowiązków.

A robienie tego wszystkiego w jednej przestrzeni stało się kontrproduktywne.

Współpraca miesza tematy. Współpraca je porządkuje.

Dzisiaj wyzwaniem nie jest już tylko wymiana wiadomości.

Chodzi o organizację przestrzeni roboczej, a nie tylko o komunikację.

Ponieważ wkroczyliśmy w nową erę.

W XXI wieku chodzi o wspólne życie,

wspólną pracę,

wspólne podejmowanie decyzji,

pomimo naszych różnic.

Różnic kulturowych.

Różnic zawodowych.

Różnic pokoleniowych.

Różnic wizji i zainteresowań.

Współistnienie nie jest problemem technicznym.

To problem relacyjny.

A problemu relacyjnego nie rozwiązuje się poprzez więcej informacji,

lecz poprzez ustrukturyzowaną komunikację.

Właśnie tutaj współpraca staje się niezbędna.

Współpraca nie oznacza, że ​​wszyscy pracują w tej samej przestrzeni.

Oznacza pracę w różnych przestrzeniach nad tym samym projektem.

Przestrzenie zorganizowane według tematu, roli, odpowiedzialności.

Współpraca nie miesza.

Strukturuje.

Wyjaśnia.

Sprawia, że ​​praca staje się czytelna w czasie.

Kolejne zjawisko stało się kluczowe:

rotacja zespołu.

Ludzie się zmieniają.

Projekty trwają.

Jednak zbyt często wiedza znika wraz z tymi, którzy odchodzą.

Kapitalizuj.

Przekazuj dalej.

Zapewnij ciągłość.

Wiedzy nie da się już wytworzyć na końcu.

Musi być uchwycona w trakcie pracy.

W dyskusjach.

W decyzjach.

W samej komunikacji.

XX wiek nauczył się informować.

XXI wiek musi nauczyć się komunikować.

Informacja umożliwia wiedzę.

Komunikacja pozwala nam żyć i działać razem.

Dlatego nie zmieniamy tylko narzędzi.

Wkraczamy w nową erę.