Salmo 42

1 Gdy łania pragnie wód płynących, dusza moja pragnie ciebie, Boże.

2 Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego. Kiedy mogę wejść i przedstawić się Bogu?

3 Moje łzy były moim pożywieniem dzień i noc, bo cały czas pytają mnie: „Gdzie jest wasz Bóg?”

4 Kiedy to pamiętam, płaczę z udręki. Gdyż chodziłem z tłumem, prowadząc procesję do domu Bożego, z pieśniami radości i dziękczynienia pośród świętej rzeszy.

5 Dlaczego jesteś taka smutna, moja duszo? Dlaczego jesteś taki smutny we mnie? Ufaj Bogu! Bo będę go nadal wychwalał; on jest moim wybawcą i

6 mój Boże. Moja dusza jest głęboko smutna; Dlatego pamiętam cię z ziemi Jordanu, z wysokości Hermonu, z góry Mizar.

7 Otchłań nazywa otchłań rykiem twoich wodospadów; wszystkie wasze fale i fale na mnie spadły.

8 Niech Pan obdarzy mnie swoją wierną miłością za dnia; w nocy bądź ze mną swoją piosenką. To moja modlitwa do Boga daje mi życie.

9 Powiem do Boga, moja Skała: „Dlaczego zapomniałeś o mnie? Dlaczego miałbym błąkać się i opłakiwać, uciskany przez wroga? ”

10 Nawet moje kości cierpią śmiertelną agonię, gdy moi przeciwnicy kpią ze mnie i cały czas pytają: „Gdzie jest twój Bóg?”

11 Dlaczego jesteś taka smutna, o duszo moja? Dlaczego jesteś taki smutny we mnie? Ufaj Bogu! Bo będę go nadal wychwalał; On jest moim Zbawicielem i moim Bogiem.