Salmo 42

1 Zoals de hinde verlangt naar stromend water, verlangt mijn ziel naar u, o God.

2 Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God. Wanneer kan ik binnenkomen om mezelf aan God voor te stellen?

3 Mijn tranen zijn dag en nacht mijn voedsel geweest, want zij vragen mij de hele tijd: "Waar is uw God?"

4 Als ik me deze dingen herinner, huil ik in angst. Want ik ging altijd met de menigte mee en leidde de processie naar het huis van God, met liederen van vreugde en dankzegging onder de vierende menigte.

5 Waarom ben je zo verdrietig, mijn ziel? Waarom ben je zo van streek in mij? Zet je hoop op God! Want ik zal hem nog steeds prijzen; hij is mijn redder en

6 mijn God. Mijn ziel is diep bedroefd; Daarom herinner ik je uit het land Jordanië, uit de hoogten van Hermon, uit de berg Mizar.

7 Afgrond roept afgrond door het brullen van uw watervallen; al je golven en golven zijn op mij gekomen.

8 Moge de Heer mij overdag zijn getrouwe liefde schenken; in de nacht wees met mij jouw lied. Het is mijn gebed tot God dat me leven geeft.

9 Ik zal tegen God, mijn rots, zeggen: 'Waarom bent u mij vergeten? Waarom zou ik dwalen en treuren, onderdrukt door de vijand? '

10 Zelfs mijn botten lijden aan doodsangst wanneer mijn tegenstanders mij bespotten en mij de hele tijd vragen: "Waar is uw God?"

11 Waarom ben je zo verdrietig, o mijn ziel? Waarom ben je zo van streek in mij? Zet je hoop op God! Want ik zal hem nog steeds prijzen; Hij is mijn Heiland en mijn God.