Salmo 107

1 Dziękujcie Panu, bo jest dobry; Twoja miłość trwa wiecznie.

2 Tak mówią ci, których Pan odkupił, których wybawił z ręki przeciwnika.

3 i zebrani z innych krajów, ze wschodu i zachodu, z północy i południa.

4 Wędrowali przez pustynię i nieurodzajne ziemie, nie znajdując zamieszkanego miasta.

5 Byli głodni i spragnieni; jego życie uciekało.

6 W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich wybawił z ich ucisku.

7 i poprowadził ich bezpieczną drogą do zamieszkałego miasta.

8 Niech dziękują Panu za Jego niezłomną miłość i za Jego cuda dla ludzi,

9 ponieważ zaspokaja spragnionych i w pełni zaspokaja głodnych.

10 Siedzieli w ciemności i śmiertelnym cieniu, udręczeni, w kajdanach,

11 bo buntowali się przeciwko słowom Bożym i gardzili radami Najwyższego.

12 Dlatego zmusił ich do ciężkiej pracy; potknęli się i nie było nikogo, kto by im pomógł.

13 W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich wybawił od ich ucisku.

14 Wyprowadził ich z ciemności i cienia śmiertelników i zerwał kajdany, które ich krępowały.

15 Niech dziękują Panu za Jego niesłabnącą miłość i za Jego cuda dla ludzi,

16 ponieważ wyłamał drzwi z brązu i połamał żelazne pręty.

17 Stali się głupcami z powodu swej buntu i cierpieli z powodu swoich nieprawości.

18 Byli zniesmaczeni całym jedzeniem i zbliżyli się do bram śmierci.

19 W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich wybawił od ich ucisku.

20 Posłał swoje słowo i uzdrowił ich i ocalił ich od śmierci.

21 Niech dziękują Panu za Jego niesłabnącą miłość i za Jego cuda dla ludzi.

22 Niech składają ofiary dziękczynne i weselą głoszą swoje dzieła.

23 Popłynęli w morze na statkach, aby handlować na rozległych wodach,

24 i ujrzeli dzieła Pana, Jego cuda w głębinach.

25 Bóg przemówił i sprawił, że wiatr wzburzył fale.

26 Wstąpili do nieba i zstąpili do otchłani; w obliczu takiego niebezpieczeństwa stracili odwagę.

27 Zachwiali się, oszołomieni jak pijacy, a wszystkie ich umiejętności były bezużyteczne.

28 W swoim ucisku wołali do Pana, a On wyprowadził ich z ich ucisku.

29 Zredukował burzę do wiatru i uspokoił fale.

30 Fale uspokoiły się, uradowały się, a Bóg poprowadził ich do upragnionego portu.

31 Niech dziękują Panu za Jego niesłabnącą miłość i za Jego cuda dla ludzi.

32 Niech go wywyższają w zgromadzeniu ludu i chwalą go w zgromadzeniu starszych.

33 Rzeki zamienia w pustynię, a źródła w suchy ląd,

34 sprawia, że ​​żyzna ziemia staje się jałowa z powodu niegodziwości jej mieszkańców.

35 Pustynię zamienia w sadzawki, a spieczoną ziemię w źródła.

36 Tam osadza głodnych, aby założyć miasto do zamieszkania,

37 siać plony, sadzić winnice i zbierać plony.

38 Błogosławi im, a rozmnażają się; i niech wasze stada nie ubywają.

39 A gdy są poniżeni, poniżani są uciskiem, hańbą i smutkiem.

40 Bóg wylewa pogardę na szlachciców i sprawia, że ​​błąkają się po bezdrożnej pustyni.

41 Wyprowadza ubogich z nędzy i jak trzody powiększa ich rodziny.

42 Sprawiedliwi to wszystko widzą i radują się, ale wszyscy bezbożni milczą.

43 Niech mądrzy się nad tym zastanowią i rozważą dobroć Pana.