เคเบิลทีวีมีต้นกำเนิดในทศวรรษที่ 1940 เพื่อให้บริการแก่ครัวเรือนในพื้นที่ที่เป็นภูเขาหรือห่างไกลทางภูมิศาสตร์ในรัฐที่การรับสัญญาณโทรทัศน์แบบ over-the-air ไม่ดี เสาอากาศทั่วไปถูกสร้างขึ้นบนยอดเขาหรือจุดสูงอื่น ๆ และบ้านถูกต่อสายและเชื่อมต่อกับหอคอยเหล่านี้เพื่อรับสัญญาณออกอากาศ ระบบดังกล่าวที่มีเสาอากาศทั่วไปมีชื่อว่าโทรทัศน์เสาอากาศชุมชนที่เรียกกันทั่วไปว่า CATV ในช่วงปลายทศวรรษ 1950 เมื่อผู้ให้บริการเคเบิลในอเมริกาเริ่มใช้ประโยชน์จากความสามารถในการรับสัญญาณออกอากาศจากระยะทางหลายร้อยไมล์การเข้าถึงสัญญาณที่ห่างไกลเหล่านี้ได้เปลี่ยนจุดสนใจของบทบาทของเคเบิลจากการส่งสัญญาณออกอากาศในพื้นที่ไปสู่การให้บริการ ทางเลือกใหม่ในการเขียนโปรแกรม ในปี 1972 Charles Dolan และ Gerald Levin จาก Sterling Manhattan Cable of US ได้เปิดตัวเครือข่าย Pay-TV เครือข่าย Home Box Office (HBO) แห่งแรก กิจการนี้นำไปสู่การสร้างระบบจำหน่ายดาวเทียม ดาวเทียมเปลี่ยนธุรกิจอย่างมากโดยปูทางไปสู่การเติบโตอย่างรวดเร็วของเครือข่ายโปรแกรม ทศวรรษที่ 1990 เป็นต้นมาโดยอาศัยแนวคิดทางเลือกในการกำหนดเป้าหมายการเขียนโปรแกรมไปยัง "ผู้ชมเฉพาะกลุ่ม" ที่เฉพาะเจาะจงจำนวนเครือข่ายรายการเคเบิลที่ระเบิด ในสหรัฐอเมริกาเพียงอย่างเดียวมีบริการรายการเคเบิล 139 รายการทั่วประเทศโดยนำไปใช้กับเครือข่ายการจัดรายการระดับภูมิภาคจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้การแพร่กระจายไปทั่วอินเดียจึงจมอยู่กับความคิดของอุตสาหกรรมที่กำลังเบ่งบาน 1989 เป็นจุดเริ่มต้นของเครือข่ายการเขียนโปรแกรมเคเบิลในอินเดีย ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2534 โทรทัศน์ดาวเทียมของ Murdoch ในภูมิภาคเอเชีย (STAR TV) ได้เปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรมเคเบิลในอินเดียไปอย่างมากสิ่งที่ HBO ของ Manhattan Cable ทำในสหรัฐอเมริกา คาดว่าความเชื่อมโยงในอินเดีย ณ สิ้นปี 2550 มีมากกว่า 70 ล้านคนผ่านการลงทุนส่วนตัวทั้งหมดเท่านั้น รัฐเล็ก ๆ อย่างมณีปุระในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือที่ถือว่ามีโครงสร้างพื้นฐานด้านการสื่อสารและเทคโนโลยีที่แย่มากก็ไม่ได้ล้าหลังในการติดตามเทคโนโลยีที่กำลังเติบโตนี้ ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ผู้ให้บริการเคเบิลรายย่อยหลายรายได้สร้างเครือข่ายของตนเองในแต่ละ Leikais ให้บริการช่อง FTA (Free to Air) ประมาณ 5 ถึง 10 ช่องรวมถึงช่องวิดีโออย่างช้าๆ
