Psalm 77

1 (به موسیقیدان ارشد ، به جودوتون ، مزمور آساف.) من با صدای خود به خدا گریه کردم ، حتی با صدای من به خدا. و او مرا گوش داد.

2 در روز دردسرم ، خداوند را جستجو كردم: درد من در شب جاری شد و متوقف نشدم. روح من از آسایش امتناع كرد.

3 به یاد خدا افتادم و ناراحت شدم: شکایت کردم و روحم غرق شد. سلح

4 چشمانم را بیدار می کنی: من آنقدر ناراحت هستم که نمی توانم صحبت کنم.

5 روزهای قدیم ، سالهای دوران باستان را در نظر گرفته ام.

6 من شب را به خاطر می آورم که آهنگ خود را به خاطر بسپارم: با قلب خودم ارتباط می یابم و روح من جستجوهای کوشا می کرد.

7 آیا خداوند برای همیشه از بین خواهد رفت؟ و آیا او دیگر مطلوب نخواهد بود؟

8 آیا رحمت او برای همیشه از بین رفته است؟ آیا قول او برای همیشه شکست خورده است؟

9 آیا خدا فراموش کرده است که بخشنده باشد؟ آیا او با عصبانیت رحمت خود را خاموش کرده است؟ سلح

10 و گفتم: این ضعف من است ؛ اما سالهای دست راست اولیا را به یاد خواهم آورد.

11 کارهای خداوند را به خاطر خواهم آورد. مطمئناً شگفتی های قدیمی خود را به یاد خواهم آورد.

12 من در مورد تمام کارهای شما نیز مراقبه خواهم کرد و از اعمال شما صحبت خواهم کرد.

13 ای خدا ، راه شما در پناهگاه است: چه کسی خدای بزرگی است به عنوان خدای ما؟

14 تو خدایی هستی که شگفتی می کند: تو قدرت خود را در بین مردم اعلام کردی.

15 تو با بازوی قوم خود ، پسران یعقوب و یوسف را بازخرید کردید. سلح

16 خدایا تو را دیدند ، خدایا ، آبها تو را دیدند. آنها می ترسیدند: اعماق نیز مشکل داشتند.

17 ابرها آب را ریختند: آسمان صدا را فرستاد: فلش های شما نیز به خارج رفتند.

18 صدای رعد و برق شما در بهشت ​​بود: چراغ های برق جهان را روشن کرد: زمین لرزید و لرزید.

19 راه شما در دریا است ، و مسیر شما در آبهای بزرگ است ، و ردپای شما مشخص نیست.

20 قوم خود را مثل گله به دست موسی و هارون رهبری کردی.