Psalm 104

1 ای جان من خداوند را برکت بده. ای خداوند، خدای من، تو بسیار بزرگی. تو ملبس به عزت و عظمت.

2 که خود را مانند جامه به نور می‌پوشانی و آسمانها را مانند پرده می‌گشایی.

3 که تیرهای اتاق‌های خود را در آب می‌گذارد و ابرها را ارابه خود می‌سازد و بر بال‌های باد راه می‌رود.

4 که فرشتگان خود را ارواح می سازد. وزرای او آتشی شعله ور:

5 که پایه‌های زمین را گذاشت تا برای همیشه از بین نرود.

6 آن را با اعماق پوشانده‌ای مانند جامه‌ای، و آب‌ها بر فراز کوه‌ها ایستاده‌اند.

7 از سرزنش تو گریختند. با صدای رعد تو به سرعت دور شدند.

8 از کوهها بالا می روند. از دره‌ها پایین می‌روند تا جایی که برایشان بنا کرده‌ای.

9 حدی تعیین کردی که از آن عبور نکنند. که دیگر برنگردند تا زمین را بپوشانند.

10 او چشمه‌ها را به دره‌ها می‌فرستد که در میان تپه‌ها جاری است.

11 به هر جانور صحرا می‌نوشند و الاغ‌های وحشی تشنگی خود را سیراب می‌کنند.

12 پرندگان آسمان که در میان شاخه‌ها آواز می‌خوانند، نزد ایشان ساکن خواهند شد.

13 او تپه‌ها را از اتاق‌های خود سیراب می‌کند و زمین از میوه کارهای تو سیر می‌شود.

14 علف را برای چهارپایان و سبزه را برای خدمت انسان می رویاند تا از زمین غذا بیاورد.

15 و شرابی که دل انسان را شاد می کند و روغنی که چهره او را درخشان می کند و نانی که قلب انسان را تقویت می کند.

16 درختان خداوند پر از شیره است. سروهای لبنان را که کاشته است.

17 جایی که پرندگان لانه می سازند، اما لک لک، صنوبر خانه اوست.

18 تپه‌های بلند پناه بزهای وحشی است. و سنگ ها برای مخروط ها.

19 او ماه را برای فصول تعیین کرد: خورشید غروب او را می‌داند.

20 تاریکی را می‌سازی و شب می‌شود، و همه حیوانات جنگل در آن می‌خیزند.

21 شیرهای جوان به دنبال طعمه خود غرش می‌كنند و غذای خود را از خدا می‌خواهند.

۲۲ خورشید طلوع می‌کند، آنها خود را جمع می‌کنند و در لانه‌های خود می‌خوابانند.

۲۳ انسان برای کار و کار خود تا شام بیرون می‌رود.

24 ای خداوند، اعمال تو چقدر زیاد است! همه آنها را به حکمت آفریدی، زمین از ثروت تو پر است.

25 این دریای بزرگ و وسیع که در آن چیزهای بی‌شمار می‌خزند، اعم از جانوران کوچک و بزرگ، همین‌طور است.

26 کشتی‌ها به آنجا می‌روند، آن لویاتان وجود دارد که تو او را برای بازی در آن ساخته‌ای.

27 همه اینها منتظر تو هستند. تا گوشت آنها را در موعد مقرر به آنها بدهی.

28 که به آنها می دهی، جمع می کنند.

29 تو چهره خود را پنهان می‌کنی، مضطرب می‌شوند، نفسشان را می‌گیری، می‌میرند و به خاک خود باز می‌گردند.

30 تو روح خود را می فرستی، آنها آفریده می شوند و تو روی زمین را تازه می کنی.

31 جلال خداوند تا ابدالاباد خواهد بود و خداوند از اعمال خود شادی خواهد کرد.

32 او به زمین می نگرد و می لرزد و تپه ها را لمس می کند و آنها دود می کنند.

33 تا زنده‌ام برای خداوند خواهم سرایید و تا زمانی که هستم برای خدای خود ستایش خواهم کرد.

34 فکر من در مورد او شیرین خواهد بود و در خداوند شادمان خواهم شد.

35 گناهکاران از زمین نابود شوند و شریران دیگر نباشند. ای جان من خداوند را برکت بده. خداوند را ستایش کنید.