Forgiveness

مردم بعضی اوقات بعضی اشتباهات را نسبت به خود و دیگران انجام می دهند. گاهی اوقات ، مردم نیز عمدا و ناخواسته به دیگران آسیب می رسانند. وقتی به شخصی صدمه می زنید یا کاری را انجام می دهید که به آن افتخار نمی کنید و احساس گناه می کنید ، اولین کاری که باید انجام دهید این است که خود را ببخشید قبل از اینکه از دیگران بخواهید که شما را ببخشند. چه به سر فرزند خود فریاد بزنید ، چه به همسرتان آسیب بزنید ، به دوست خود دروغ بگویید ، لازم است که بخاطر خود و دیگران خود را ببخشید.

بخشش چیزی فراتر از صرف رها کردن امور است راهی برای کاهش استرس و گذراندن خاطرات دردناک در زندگی است. این شامل رابطه شما با دیگران ، برخورد با طلاق و کار بر روی ایجاد روابط سالم است.

بخشش فرآیندی عمدی و داوطلبانه است که طی آن یک قربانی دچار تغییر در احساسات و نگرش در مورد یک جرم می شود و بر احساسات منفی مانند کینه و انتقام غلبه می کند (هرچند توجیه پذیر باشد). با این حال ، نظریه پردازان در حدی که فکر می کنند بخشش همچنین به معنای جایگزینی احساسات منفی با نگرشهای مثبت است (یعنی توانایی بیشتر در آرزوی سلامتی برای مجرم) متفاوت هستند. بخشش با بخشش (نادیده گرفتن عمل به عنوان نادرست و نیاز به بخشش) ، عذر و بهانه (متهم نکردن مجرم در قبال عمل) ، فراموشی (از بین بردن آگاهی از جرم از هوشیاری) ، عفو و سازش متفاوت است.

به همان اندازه که تعریف اینکه بخشش چیست مهم است ، درک این است که بخشش چیست. متخصصانی که بخشش را مطالعه می کنند یا به آنها آموزش می دهند ، به روشنی می گویند که هنگام بخشش ، جدی بودن جرمی را که نسبت به خود انجام داده اید فراموش نمی کنید. گذشت به معنای فراموشی نیست ، به معنای چشم پوشی یا عذر جرایم نیست. اگرچه بخشش می تواند به بهبود روابط آسیب دیده کمک کند ، اما شما را ملزم نمی کند که با شخصی که به شما آسیب رسانده است آشتی کنید یا وی را از مسئولیت قانونی رها کنید.

بخشش انتخابی است که شخص بارها و بارها انجام می دهد. این می تواند یک دیدگاه تازه یا یک فاصله سالم باشد. مانند یک اتاق ساکت و آرام به منظره دنیای پیچیدگی و درگیری.